Alchemy as a symbolic framework in nineteenthcentury Western art: a comparative analysis of Rossetti, Moreau and De Morgan

Deneysel bilimin meşru bilginin sınırlarını yeniden tanımladığı bir bağlamda, simya on dokuzuncu yüzyıl batı sanatında yeni görsel ve simgesel ifadeler kazanır. Bu çalışma, simyasal kavramları süsleyici motifler olarak değil, analitik yapılar olarak ele alan nitel ve ikonografik-simgesel bir yaklaşım benimser. Dönüşümün kromatik evreleri, Sol–Luna kutuplaşması ve coniunctio oppositorum ilkesi; anlamın kompozisyon, renk ve figüratif ilişkiler yoluyla nasıl kurulduğunu incelemek için yorumlayıcı araçlar olarak kullanılır. Bu araçlar, İngiltere ve Fransa’dan seçilen üç örnek üzerinden uygulanır. Analiz, simyanın modernliğe özgü entelektüel ve tinsel parçalanmaya yanıt veren tutarlı bir görsel mantık olarak işlev gördüğünü ortaya koyar. Simyanın yeniden canlanışı, sanatçılara madde ile tin, gelenek ile modernlik ve görü ile bilgi arasındaki gerilimlerin müzakere edilmesini sağlayan bütüncül bir simgesel çerçeve sunar. Çalışma, simyanın estetik söylemin dönüşümüne katkıda bulunan görsel-simgesel bir yöntem olarak işlediğini savunur.

Within a context in which experimental science redefined the limits of legitimate knowledge, alchemy acquired new visual and symbolic expressions in nineteenth-century western art. This study adopts a qualitative, iconographic-symbolic approach that treats alchemical concepts as structures rather than decorative motifs. The chromatic stages of transformation, the Sol–Luna polarity, and the principle of coniunctio oppositorum are employed as interpretive tools to examine how meaning is constructed through composition, color, and figural relationships. These tools are applied to three case studies from England and France. The analysis demonstrates that alchemy functions as a visual logic responding to the intellectual and spiritual fragmentation of modernity. The revival of alchemy provided artists with a symbolic framework through which tensions between matter and spirit, tradition and modernity, and vision and knowledge are negotiated. The study argues that alchemy operated as a visual-symbolic method contributing to the transformation of aesthetic discourse.