The “found story” in Derviş Zaim’s cinema: Documentary reality through the possibilities of digital cinema

Derviş Zaim sineması bir arayışın sinemasıdır. Zaim, bulunmuş öykü ile kurmacayı harmanlayarak içerik ve biçimin birbirini karşılıklı beslediği bir yapı inşa etmektedir. Gerçek olgu ve karakterlerden yola çıkarak gerçekleştirdiği Tabutta Rövaşata (1996) ve Devir (2013) filmleri yaşamın içinde bulunmuş öykülere dayanmaktadır. Zaim’in son filmi Tavuri (2023) ise, dolandırıcı Mustafa Serttaş’ın son beş yılını anlatan cinema verité tarzında bir belgeseldir. Sayısal sinemanın sağladığı olanaklar, Zaim’in belgesel ile kurmacanın sınırlarında iz süren yolculuğuna önemli bir katkı sağlamaktadır. Bu araştırma, Zaim’in Siegfried Kracauer’in “bulunmuş öykü” kavramını filmlerinin anlatısına nasıl dahil ettiğini ve farklı biçim ile üslup denemelerinde sayısal teknolojiyi kullanma eğilimini auteur kuramı bağlamında ele almaktadır. İncelenen filmler; karakter, olay örgüsü, çevre, mizansen ve kurgu gibi unsurlar çerçevesinde analiz edilmiştir.

Derviş Zaim’s cinema is a cinema of exploration. Zaim blends found story with fiction, constructing a framework in which content and form reinforce each other. His films Somersault in a Coffin (1996) and Cycle (2013), based on real events and characters, are rooted in found stories drawn from the fabric of life. Zaim’s latest film, Tavuri (2023), is a cinéma vérité style documentary that chronicles the last five years of the life of con artist Mustafa Serttaş. The possibilities offered by digital cinema contribute significantly to Zaim’s journey along the boundaries between documentary and fiction. This study examines how Zaim incorporates Siegfried Kracauer’s concept of the “found story” into the narrative structure of films, focusing on his use of digital technology while experimenting with different forms and styles within the context of auteur theory. The aim is to analyse the films in terms of characters, plot, setting, mise-en-scène, and editing.