Taking a photograph of the bed: Bed photographs from a feminist perspective

The bed is a carrier of everyday ideology that reveals the relationship between the personal and the political. With this characteristic, it frequently finds its place in critical approaches especially in contemporary art. This study brings together the works of contemporary artists who use the bed as an object of gender critique, and it analyses empty bed photographs of Felix Gonzalez-Torres and Neriman Polat from a feminist perspective. Here, it is discussed how these works have similarities and differences. While Gonzalez-Torres’ images of beds deal with a universal sense of loss and mourning, Polat’s beds criticize domestic oppression. The fact that the beds are photographed as empty in both works creates a formal commonality. However, the meanings represented by the bed diversify through personal experiences and social contexts. In this context, the bed offers a space where the individual and the social intersect and gender norms are questioned.

Yatak, bireysel olanla politik olan arasındaki ilişkiyi açığa çıkaran, gündelik bir ideoloji taşıyıcısıdır. Bu özelliğiyle 1960 sonrası çağdaş sanatında eleştirel yaklaşımlarda sıklıkla kendine yer bulmaktadır. Bu çalışma, yatak nesnesini bir toplumsal cinsiyet eleştirisi olarak kullanan çağdaş sanatçıların eserlerini bir araya getirmekte, bu çerçevede Felix Gonzalez-Torres ve Neriman Polat’ın üretim pratiklerini ve boş yatak fotoğraflarını feminist bir perspektifle analiz etmektedir. Burada iki sanatçının işlerinin biçimsel ve kavramsal düzeyde nasıl benzerlikler ve farklılıklar taşıdığı tartışılmaktadır. Gonzalez-Torres’in yatak imgeleri, evrensel bir kayıp ve yas duygusunu işlerken; Polat’ın yatakları ev içi ilişkilerin ve baskının eleştirisini yapmaktadır. Her iki çalışmada da yatakların boş olarak fotoğraflanması, biçimsel bir ortaklık yaratır ancak yatak nesnesinin temsil ettiği anlamlar, sanatçıların kişisel deneyimleri ve eserlerinin üretildiği toplumsal bağlamlar aracılığıyla çeşitlenmektedir. Yatak, bu bağlamda çağdaş sanatçılara bireysel ve toplumsalın kesiştiği, cinsiyet normlarının sorgulandığı bir alan sunmaktadır.